XXX თავი

განჯაში დიდი მეჩეთის კედელთან ვისხედით, წინ თეფში მედგა წვნიანით. ეზოში დაღლილი ჯარისკაცები იწვნენ. მდინარის იქით ზარბაზნების ხმა ისმოდა. აზერბაიჯანის რესპუბლიკას სიცოცხლის მცირე დღეებიღა დარჩენოდა. მოშორებით, ეზოს კუთხეში მივჯექი, ხელში რვეული მეჭირა და მკვეთრად ვგრძნობდი, რომ მწველ ფრაზებში წარსულს მინდოდა ჩავჭიდებოდი.

როგორ იყო ეს მაშინ? როგორ იყო ამ რვა დღის წინ განჯის სასტუმროს ერთ პატარა ოთახში?

- სულელი ხარ, ალი ხან. - ჩაილაპარაკა ილიას ბეგმა....