ლექსები, წერილები, დღიურები

შემოდგომა მინდვრებში

ჩემ სულში სევდა თოვლივით ელავს,
ისევ მწუხარე ხმებია ზარის.
მოვიდა უცებ და მიდის ნელა
ეს შემოდგომა, როგორც სიზმარი.

მინდორში ვწევარ, ვუცქერი ღელეს,
გაღმა ლანდივით გამოჩნდა ცხენი.
მიწა ეცემა ჩემს მოღლილ ხელებს,
ვწუხვარ და ქრება დღე მოსაწყენი.

ახლაც გარშემო სიჩუმე რეკავს,
როგორც ქალწულის მძიმე გოდება.
ო, სიყვითლეა, სიყვითლე ყველგან,
და მეც სიკვდილი...