თავი მეცამეტე
მივდივარ, ოჩოპინტევ! გზა მომეცი, იაპონიავ! მომეცალე, მაძახურა! თქვენც ჩამომშორდით, მეჯალაფენო, ჩაფხუტებო, ხმიადებო, აბჯარ-საჭურველო, ხინკლებო!
მართლა, ხინკალზე მომაგონდა: სურსათი არ წამოვიღე. ვითომ დამჭირდება? არა მგონია. დღესვე ან ხვალ დილამდე სოფელს წავაწყდები. ერთ ნაჭერ პურს ყველა გაიმეტებს, -
სოფელი ღონიერია!
პატარა წყალს მივდევ. მთვარე გზას მინათებს. ეს წყალი მეორე ხევში ჩადის. ის ხევი მესამეს უერთდება, მესამე მეათეს და მეათე ხომ...