წიგნში შესულია მწერლის ყველა მნიშვნელოვანი მოთხრობა, დაწყებული 1893 წელს გამოქვეყნებული პირველი ორიგინალური მოთხრობით „შერისხვა“ და დამთავრებული 1924-26 წლებში შექმნილი ბოლო მოთხრობებით „შუა ცეცხლის პირას“ და „კიმოთე მეშველიძე“.

დავით კლდიაშვილმა 14 თავისგან შემდგარი მემუარები „ჩემი ცხოვრების გზაზე“ 1925 წელს გამოაქვეყნა. მანამდე მწერალს ცხრა წლის მანძილზე არაფერი დაეწერა და ეს მოგონებები აღმოჩნდა ისეთი დაბრუნება მწერლობაში, როგორიც დიდი კლასიკოსის ოსტატობას შეეფერებოდა.

დავით კლდიაშვილმა ქართულ დრამატურგიას შესძინა ისეთი მნიშვნელოვანი პიესები, როგორებიცაა: „ირინეს ბედნიერება“ (1897), „დარისპანის გასაჭირი“ (1903) და „უბედურება“ (1914). მწერალი დრამატურგიაშიც არ ღალატობს მთელი მისი შემოქმედებისათვის დამახასიათებელ თემებსა და მხატვრულ საშუალებებს. ის სათქმელს ამბობს დაჩიავებული „შემოდგომის აზნაურების“ გასაწყლებული ყოფა-ცხოვრების აღწერის...